HONDEN IN DE KUNST

Carmiggelt vertelt

2011-02-09T00:16:00.003+01:00

Het is bijna kunst

2010-12-18T01:17:00.002+01:00

Via, via kreeg ik deze link naar een filmpje op You Tube. De aankondiging van de geboorte van Jezus anno 2010. Hoe je er ook over denkt, ik als internet freak vind het ten eerste een origineel idee, ten tweede heel knap gedaan.

2010-11-18T00:06:00.034+01:00

Op het nippertje de overzichtstentoonstelling van Sierk Schröder gezien, op de laatste dag van deze prachtige expositie die al vanaf 20 september in het Flora gebouw in Boskoop wordt gehouden. Het was dubbel plezier. Het werk van Schröder is zeer bijzonder, maar ook het Floragebouw is een bezoek waard.

Het heeft een bewogen verleden, met steeds wisselende eigenaren die allemaal hun sporen achterlieten.

Maar terug naar Sierk Schröder, vooral bekend om zijn prachtige portretten. Dit, van zijn moeder vond ik heel mooi. Zij schrijft vast een brief, in alle rust en heel geconcentreerd.

Het viel me op dat deze vrouw haar pen precies zo vast houdt als mijn vader dat deed. De dop van de pen is op de achterkant gezet en het schrijfgedeelte rust tussen wijs- en middelvinger. Als kind was ik gefascineerd door deze manier van schrijven. Mijn vader toverde er een klein en sierlijk handschrift mee op papier. Zijn intialen waren A. V. De A begon hij met een prachtige krul en de V eindigde met een vlaggetje. Ik heb vaak geprobeerd om het na te doen, maar de topzware vulpen gleed steeds uit mijn vingers. Mijn vader zou nu 106 jaar oud zijn.

Tot mijn verrassing was er, verscholen in een hoekje van de tentoonstelling een aquarel met studies van Schröders hondje. Ik heb er (nog) geen afbeelding van gevonden, maar ik ga op zoek! Want dat is natuurlijk iets voor dit blog.

GEVONDEN ! In een boek over Sierk Schröder van Anna Wagner, uitgegeven bij De Walburg Pers in Zutphen (1978) over de tentoonstelling t..g.v. Schröders 75e verjaardag. Daar staat de studie van Schröders hond afgebeeld. Het is een Kooikerhondje

De Wijze Kater

2010-11-08T01:02:00.002+01:00

Het moet niet gekker worden! Dit is een blog over HONDEN in de kunst, maar ik moet toch even iets kwijt over een KATER.

Cirque du Soleil

2010-10-24T00:28:00.011+02:00

Het heeft niets met honden te maken, maar ik wil gewoon laten weten dat ik naar Cirque du Soleil ben geweest. Naar Totem.

En het was weer adembenemend. Dit is voor mij de vierde voorstelling die ik van het circus heb gezien. Als eerste zag ik Saltimbanco, toen Alegria daarna Quidam.

en nu dus Totem.

Het is niet alleen de razend knappe acrobatiek, het is vooral alles er omheen. Iedereen in de piste acteert, ook al heeft hij/zij geen acrobatieke rol. Als er salamanders worden verbeeld dan zijn het salamanders, de apen die vanavond over het toneel liepen waren verklede mensen, maar je zou zweren dat het echte apen waren. En dan die muziek! Dat is een belevenis apart. En de lichteffecten zijn zo fascinerend. De hele show is een adembenemend spektakel. Ik zou morgen wel weer willen.

Hond en Vriend

2010-10-20T22:02:00.000+02:00

Tweedehands heb ik toch zo'n aardig boekje gekocht. "Hond en Vriend" is de titel. Een klein boekje met een verzameling honden gedichten van Nederlandse dichters.

Van Hieronymus van Alphen het bekende versje:

Hoe dankbaar is mijn kleine hond / Voor beentjes en wat brood / Hij kwispelstaart en loopt in 't rond / En springt op mijnen schoot.
Mij geeft men vlees en brood en wijn / En dikwijls lekkernij / Maar kan een beest zo dankbaar zijn / Wat wacht men niet van mij!

Een gedichtje van Albert Helman: (Verzamelde gedichten: De Brouwer Uitgevers, Brugge 1979)
Met jonge honden is 't goed hazen vangen / de dwazen denken dat de buit hun toebehoort / Maar met een oude hond als ik? / Hij heeft maar één verlangen / dat hem de jager niet zijn rust verstoort.

Jan Hanlo vooral bekend door zijn gedicht Tjielp Tjielp schreef dit ontroerende gedicht over een hond:
God, zegen Knak / Hij is nu dood / Zijn tong, verhemelte, was rood / Toen was het wit / Toen was hij dood / God, zegen Knak.
Hij was een hond / Zijn naam was Knak / Maar in zijn hondenlichaam stak / Een beste ziel / Een verre tak / Een oud verbond / God, zegen Knak.
(uit Verzamelde Gedichten G.A. van Oorschot, Amsterdam 1979)

Ik kan natuurlijk niet alle gedichten die in het boekje staan hier weergeven. Eéntje nog. Van Judith Herzberg Het heet "Vergeefs blaffen".

Een lege ochtend, Zondag zeker / Een hond die onzin blaft / Tegen de vreemde gevels, maar niet goed / zeker niet honds genoeg, want niemand / komt het raan uit hangen / niemand roept woendend "Koest"!!
(uit: Beemdgras. G.A. van Oorschoten, Amsterdam z.j.)

Voor wie het hele boekje wil lezen hier wat gegevens. Hond en Vriend is samengesteld door Maria Klawer en uitgegeven door Uitgeverij Elmar bv. Rijswijk MCMLXXXIX (1989).

Mexicaanse hond

2010-10-10T00:23:00.002+02:00

Bij Mexicaanse hond denken velen wellicht aan de chihuahua, het kleine hondenras dat is genoemd naar een Mexicaanse deelstaat. Nog maar weinig mensen zullen de woorden associëren met het fluitende geluid van een radiotoestel. Ooit - in de pioniersdagen van de radio - was dit echter een begrip: mooie muziekpassages en belangrijke redevoeringen werden steevast door een fluittoon bedorven, waaraan een lastig te verhelpen technisch probleem ten grondslag lag. Het geluid doet denken aan een jankende hond.
In het Vaderland van 13 maart 1926 duikt de uitdrukking Mexicaanse hond voor het eerst in deze betekenis op: "Aangezien de dame verder nog in het bezit blijkt te zijn van een radiotoestel, waarbij de Mexicaanse Hond zich slechts sporadisch vertoont (...)".
Het woord chihuahua werd voor het eerst in 1918 in het Nederlands aangetroffen. Een jaar later, in 1919, begonnen de eerste radio-uitzendingen. De uitdrukking Mexicaanse hond moet dus bedacht zijn tussen 1919 en 1926. Volgens de Radio Encyclopedie (1949) van J.J.L. van Zuylen was het in de jaren veertig al een "weinig meer voorkomende storing"
Marc de Coster uit www.onzetaal.nl

Ik kan mij dat jankende radio geluid nog goed herinneren. Je hoorde het vooral als je aan de knop draaide, op zoek naar een andere zender.

Maar ik wist toen nog niet van het bestaan van dit kleine hondje.

HONDENTROUW

2010-07-03T00:07:00.003+02:00

Opruiming houden levert soms een aardige vondst op. Een boekenkast moest nodig eens uitgeruimd en afgestoft en wat vond ik? Kasjtanka, een vertelling van Anton Tsjechow over een hondje dat in de drukte van een optocht zijn baas kwijt raakt.

Een voorbijganger ontfermt zich over het beestje en neemt haar mee. Dan begint voor Kasjtanka een geheel nieuw en vooral inspannend leven, want ze moet kunstjes leren voor een circusoptreden. Samen met de gans Iwan Iwanitsj, de poes Fjodor Timofeïtsj en het varken Chawronja Iwanowna.

Ik kocht het boekje in 1961. Ik werkte toen in een boekhandel en een vertegenwoordiger van Uitgeverij C.P.J. van der Peet uit Amsterdam kwam het boekje aanbieden als nieuw in hun fonds. Aangezien ik toen (en nog) in de ban van De Russen was kocht ik het direct. Ook vanwege de prachtige illustraties van William Stobbs. Van der Peet had er namelijk een bijzonder aantrekkelijk kinderboekje van gemaakt en ik vond het in mijn verzameling Russen passen. Een jaar later kocht ik het Verzamelde Werk van Tschechow in de dundruk uitgave van Van Oorschot (2e druk 1956) en ja hoor, daar staat Kasjtanka ook in, maar zonder illustraties natuurlijk. Tsjechow schreef het verhaal in 1887.

Kasjtanka is van een onbekend ras. In de eerste zin beschrijft Tsjechow haar als: “Een jong hondje, eigenlijk een kruising van een tekkel met een keffer, maar met de snuit als een vos.”

De strekking van het verhaal is de HONDENTROUW. Kasjtanka werd helemaal niet zo goed behandeld door haar baas, de ruwe en vaak dronken meubelmaker Loeka, die meestal op het hondje schold en haar ook dikwijls geen eten gaf. Terwijl het zoontje van de meubelmaker “spelletjes” bedacht zoals aan haar poten en oren trekken of een bel aan haar staart binden.

Bij de nieuwe baas heeft zij het veel beter. Dat is een zachtaardig persoon die ook veel en lekker eten geeft. Ook het “werk” vindt ze leuk, want het is een pienter hondje.

En toch….. Als Kasjtanka haar circusnummer goed heeft geleerd gaat ze voor het eerst optreden. Dan hoort ze vanuit het publiek roepen: “Hé dat is Kasjtanka! Kasjtanka, hier, hier”. Het waren Loeka en zijn zoon. Kasjtanka bedenkt zich geen moment en neemt een grote sprong de zaal in naar haar oude baas.

Ze gaat met hem mee, en terwijl ze achter hen aan loopt bromt Loeka: “Kasjtanka, jij bent maar een stom dier”. Maar alles is weer zo vertrouwd, net of ze nooit weg is geweest.

Af en toe dacht ze nog wel eens aan de heerlijke maaltijden, maar dat was net of ze het had gedroomd.

Voor uitgebreide beschrijving van het verhaal klik hier

Bernard Herrmann en zijn hond

2010-05-12T23:42:00.024+02:00

Dit is Bernard Herrmann, componist van muziek bij Hitchock films als Psycho, North by North West, Virtigo. Zijn eerste filmmuziek maakte hij voor Citizen Kane. Prachtige film van Orson Welles, die zelf de hoofdrol speelde.

Maar terug naar Herrmann. Onlangs heb ik een uitvoering gezien van het Nederlands Danstheater in samenwerking met het Residentie Orkest. (zie mijn andere blog) en daarmee was mijn belangstelling voor Herrmann weer gewekt. Als ik dan op zoek ga naar meer informatie kom ik deze leuke foto tegen. Herrmann gefotografeerd met, ik neem aan, zijn eigen hond. Dat vind ik dan zo lief. Een bekend en gevierd componist die natuurlijk vaak op de foto moet. Zou hij dan hebben gezegd: "ik wil wel op de foto, maar met mijn hond!" Dat getuigt van een grote genegenheid voor die hond en daar hou ik van.

Zo te zien is de hond een Nova Scotia Duck Tolling Retriever. Een mond vol, ik zeg voor het gemak: Toller.

Landseer diner

2010-04-15T21:21:00.004+02:00

Hoe bedenk je het!! Dit is echt lachen.

GRAPJE

2010-03-21T01:30:00.001+01:00

Reclame

2010-03-18T23:29:00.002+01:00

Ik ben helemaal geen fan van hondenbrokken maar deze reclame vind ik zo mooi dat ik er iedere dag naar wil kijken.

gezien op Hondenblog.blogspot.com

BEST IN SHOW

2010-03-14T22:45:00.006+01:00

Best in show van Curfts 2010 is een Hungarian Vizsla

Tweede een Scottish Terrier . Onder deze link staan alle uitslagen.

Ik was natuurlijk heel benieuwd welke hond in de categorie "working dogs" (waartoe de Landseer behoort) winnaar zou worden. Dat was de Rottweiler, niet echt mijn favoriete hond.

Verder was Crufts weer heel erg leuk om te zien met alle shows en demonstraties. Het optreden van Mary Ray die een dans deed met een Border Collie én een Sheltie was zo geweldig! Ik noem het altijd doggydance, maar bij Crufts heet het "heelwork to music". Whatever! Het is precies hetzelfde en ik vind het prachtig.

______________________________________

EN VOOR VOLGEND JAAR. . . belooft Kennel Club:

“We love the wonderful world of dogs”
With nearly 28,000 healthy, happy dogs enjoying the thrills and excitement of Best In Show with their owners, there's no better place than DFS Crufts to experience and learn about the wonderful world of dogs.
DFS Crufts 2011 dates are 10 - 13 March 2011 at the NEC, Birmingham

Britten houden meer van honden dan van mensen

2010-03-13T22:59:00.086+01:00

"Britten houden meer van honden dan van mensen"
Dit staat in een artikel van Floris van Straaten in de NRC over Crufts. "In veel Britse huishoudens is de echte heer of dame des huizes geen mens maar een hond, die op koninklijke wijze wordt behandeld. Niet voor niets is de hoofdsponsor van Crufts een grote zaak voor sofa's, een geliefd meubelstuk bij honden en eigenaar."

In mijn vorige post meldde ik dat de BBC geen verslag meer deed van Crufts vanwege het wegvallen van de hondenbrokken-sponsor, maar ik las in bovenstaand artikel dat de BBC weigerde verslag te doen omdat er honden werden geshowd die door inteelt ernstig zouden zijn verzwakt. "De nadruk ligt te zeer op uiterlijke verschijning", zegt Helen Coen van de RSPCA, (de Britse dierenbescherming) "De aandacht zou in de eerste plaats moeten uitgaan naar de fysieke en mentale gezondheid van de honden". De Kennel Club (organisator van Crufts) schrok hiervan en verscherpte de regels voor deelname.

Ik heb ook gelezen over het (walgelijk) doorfokken van honden alleen voor het mooie. Bij de King Charles Cavalier zou zo fout gefokt zijn dat de hersens niet meer in de schedel passen. Om een "mooie" stompe snuit te krijgen bij de Boxers kunnen zij niet goed eten en die schattige bolle oogjes, hoe boller hoe mooier, van bv. de Chihuahua vallen soms spontaan uit hun kassen

Honden die zonder hulp hun pups niet kunnen werpen, enzovoort, enzovoort.

En dat alles heeft te maken met vraag en daardoor aanbod. Als we nu allemaal eens niet zoveel zouden vragen en normaal gaan doen; niet van alles de overtreffende trap willen hebben. Dat is voor de honden een zegen, die kunnen weer normaal hond zijn.
Als alle keurmeesters van alle hondenshows, deze uitwassen zouden afkeuren, is alles opgelost!!!

Ik ben heel benieuwd wat voor rashond Best in show van Curfts 2010 is.

CRUFTS

2010-03-10T00:21:00.017+01:00

Van 11 tot 14 maart is er in Birmingham (U.K.) weer dé hondenshow CRUFTS . Jaren lang deed de BBC verslag van dit spektakel. Vier avonden zat ik voor de TV te genieten van al die verschillende rassen, de verhalen van de eigenaren, de fokkers en honden- keurmeesters en natuurlijk van de honden. Die altijd verrassend zichzelf bleven ondanks de drukte van alle mensen en de camera's en hun mededingers naar de ultieme titel van Crufts: Best in show.

Het leukste vond ik de slotavond. Als de verkiezing van de mooiste hond achter de rug was en daarmee ook de spanning, was het tijd voor spelletjes. Flyball met de supersnelle en altijd enthousiaste Border Collies. Door hun geblaf kun je bijna het commentaar niet horen, maar het is een feest om te zien. Evenals de honden die meedoen aan de agility of te wel behendigheid.

Maar het aller, allermooiste vond ik de doggydance. Het is niet alleen fascinerend om te zien, maar baas en hond moeten een geweldige band met elkaar hebben om dit te bereiken.

Toen ik dat voor de eerste keer zag, wist ik: Dat wil ik ook met mijn hond. Nu heeft Lonne niet het formaat om makkelijk en soepel te dansen, maar we zijn op dansles gegaan en hebben ons certificaat Doggydance voor Beginners gehaald! Het niveau zoals op bovenstaande video hebben we nooit bereikt, maar het was wel heel leuk om te doen.

Hier nog zo'n geweldig dans nummer

Terug naar Curfts: helaas, helaas, de BBC doet geen verslag meer van Crufts. De hondenbrokkenfirma die het sponsorde heeft daar geen geld meer voor (over). Als je het evenement wil zien zal je naar Birmingham moeten, of de hele dag achter de computer zitten om het via internet mee te beleven.

de hond van Josef Israëls

2010-01-29T23:47:00.023+01:00

Als liefhebber van de schilderkunst van de Haagse School heb ik natuurlijk de tentoonstelling van Anton Mauve (1838-1888) in Teylers Museum bezocht. Erg onder de indruk was ik van het doek Kudde schapen in de sneeuw. (bezit Gemeentemuseum Den Haag) en de aquarel Ruiters in het Haagse Bos. afbeelding links (bezit Rijksmuseum) Zo knap om met alleen tinten wit en grijs zo'n prachtig effect te krijgen en die sfeer! Zo Hollands.

In de zaal was een apart soort kamertje met portretten en daar stond ik oog in oog met een schilderij van een prachtige hond. Volgens de catalogus was het een portret van de hond van Jozef Israëls (1824-1911). Mauve raakte bevriend met deze eveneens Haagsche kunstenaar in de periode dat zij beiden in Amsterdam woonden en werkten.

Ik vind het een heel bijzonder schilderij omdat het zo volkomen afwijkt van het oevre van Mauve. Hij was de man van de landschappen, zeegezichten en schaapherders. En dan opeens een hondenportret. Ik stel me voor dat de vrienden bij elkaar op bezoek waren, Israël heeft zijn hond meegenomen en Mauve begint dat beest te schetsen en werkt het uit tot een schilderij. Gewoon als aardigheidje voor zijn vriend.

Zo te zien is het een Leonberger. En nog zeer jong. Ik kan me voorstellen dat Mauve plezier in de hond had, want een Leonberger is een heel leuke hond.

Ik wilde ook graag naar de andere tentoonstelling van Mauve in Laren, maar door sneeuw en gladde wegen was dat niet mogelijk.

HOND

2009-12-04T22:58:00.027+01:00

Onder een esdoorn
Ligt een hond languit,
Zijn slappe tong sliert
Uit zijn bek, geeuwt,
Legt zijn lange snuit
Voorzichtig tussen
Voorpoten;
Kijkt op, alert;
Hapt, met zware
Kaken, naar een slome vlieg,
Knipoogt, rolt
Op zijn zij, zucht, sluit
Zijn ogen: slaapt
De hele middag in zijn ruime vel

Valerie Worth uit de bundel "All the Small Poems and Fourteen More" (1994).

Dit aandoenlijke gedichtje vond ik in het boekje "Hou van die hond", van Sharon Creech. Een verhaal over de jongen Jack die door zijn onderwijzeres wordt gestimuleerd om gedichten te schrijven. (uitgeverij Hoogland & Van Klaveren ISBN 90-76347-45-x, vertaling Michèle Bernard van "Love that dog", London Bloomsbury Children's, 2001) Het boek werd in 2007 bekroond met de Zilveren Griffel.

Ondanks dat het een kinderboek is heb ik het met veel plezier gelezen. Vooral het gedicht dat Jack schrijft als hij met zijn vader naar het asiel gaat om een hond uit te zoeken, dat is zo spontaan en met veel inleving geschreven. Je ziet het voor je:

"En binnen liepen we
door een lange betonnen gang
langs kooien
met allerlei soorten
honden
groot en klein
dik en dun
en sommigen
zaten verscholen in een hoekje
maar de meeste
blaf-blaf-blaften en
sprongen
tegen het hek op
toen we langsliepen
alsof ze wilden zeggen
Mij! Mij! Neem mij!
Ik ben de beste!!"

Jack en zijn vader kiezen een gele hond "die een beetje zielig keek/en zijn lange staart/kwis-kwis-kwispelde/alsof hij wilde zeggen/Mij! Mij! Neem mij!"

En in de auto
ledge hij zijn kop
tegen mijn borst
en krulde hij zijn poten
om mijn arm
alsof hij wilde zeggen
dank je dank je dank je.
En de andere honden
in de kooien
worden dood gemaakt
als niemand ze neemt.

Helaas loopt het met de hond van Jack niet goed af, tijdens een balspel wordt hij aangereden en sterft.

"En ik zag Sprint
achter de bal aan rennen
zwaai-zwaai-zwaaiend
met zijn staart
en ik riep hem
"Sprint! Sprint"
en hij draaide zijn
kop om
maar het was te laat
omdat de
auto, auto blauwe kracht
onder de modderspatten
Sprint aanreed
plof plof plof . . . . . ."

De dwergen van Velázques

2009-11-20T01:49:00.030+01:00

Op dit schilderij van Diego Velázquez (1599-1660) staat een man afgebeeld naast een hond, of een hond naast een man. Om wie gaat het; de verhouding is een beetje zoek. Is de hond zo groot? Nee, de man is zo klein. De man is een dwerg, de hofdwerg van Don Antonio el Inglès. (olieverf op linnen 142x107 cm. Madrid, Museo Nacional dell Prado)

Het houden van dwergen en narren was heel gebruikelijk aan de 17e Eeuwse vorstenhuizen. Hadden de narren nog enig aanzien vanwege hun privilege om tijdens bepaalde festiviteiten de draak te steken met de aardse en kerkelijke macht, de dwergen werden beschouwd als bezienswaardigheden en bron van vermaak. Ze werden door heel Europa gekocht en verkocht en vaak als geschenk aangeboden. Zelfs in hoge kerkelijke kringen “hield” men dwergen. Alsof het een huisdier betrof. Om te pronken en hun rijkdom tentoon te spreiden tooiden de vorsten hun dwergen in costuums van dure stof en werden ze behangen met kostbare juwelen. Men liet ze zelfs portretteren.

Velázquez heeft meerdere portretten van dwergen geschilderd en altijd op een waardige manier. Ik citeer Norbert Schneider uit zijn boek” Portretschilderkunst”, (Taschen, cop. 2002 , ISBN 3-8228-1997-2)
“Dat Velázquez sympathiek stond tegenover de narren en dwergen van het Spaanse hof blijkt duidelijk uit de manier waarop hij (en hij alleen) deze mensen met sympathie en begrip schilderde. Er is wel op gewezen dat Velázquez door de hofetiquette in dezelfde categorie werd geplaatst als de dwergen en de narren, bijvoorbeeld bij de zitplaatsen tijdens een audiëntie of bij stierengevechten. Als ‘pintor de rey’ (schilder van de koning) had hij een plaats op de vierde rij, tussen barbiers en lakeien.” Einde citaat.

Zo treffend als de dwerg is geportretteerd, zo krakkemikkig staat die hond er bij. Het is net alsof hij maar twee poten heeft, die bovendien als een paar stokken onder het lijf staan. Ik snap wel dat de achterpoten niet zichtbaar zijn omdat de dwerg er voor staat, maar toch is het net alsof het hier een halve hond betreft. Hoe langer ik naar de afbeelding kijk, hoe vreemder de hond op mij overkomt. Maar wie ben ik om Velázquez te bekritiseren??

Volgens de beschrijving van het Prado is de hond een mastiff . Maar daar lijkt hij helemaal niet op. Vroeger bestond de naam Alpenmastiff, maar dat is een Sint Bernard. Ook daar lijkt deze hond niet op. Het hoeft niet persé een Spaanse hond te zijn. Als de Europese vorsten dwergen aan elkaar cadeau gaven, konden ze ook honden uitwisselen. Ik denk aan een Sennenhond, de grote Zwitserse Sennenhond. De kop en de tekening op het voorhoofd kloppen evenals het postuur. Maar alle Sennenhonden zijn driekleurig; de hond van Velázquez is zwart/wit.

Ik vind het een prachtig schilderij. En doordat hond en man bijna even groot zijn voel je een soort verwantschap tussen die twee. De man is niet de heerser over de hond, hij zoekt bijna steun.

Als je ooit het Museo Nacional del Prado gaat bezoeken: het schilderij hangt in zaal 14.

Elegant

2009-11-13T23:15:00.017+01:00

Zo elegant een glas bier drinken is iets anders dan even een pilsje pakken. De dame op dit reclamebord drinkt een glas Upper 19 van de Belgische bierbrouwer Van Roy uit Wieze. De brouwerij bestond van 1866 tot 1997.
De tekening is gemaakt door Emil Dupuis een Fransman die vooral bekend werd door zijn tekeningen van soldaten.
Buiten dat Dupuis vooral veel ansichtkaart-tekeningen maakte weet ik weinig van hem. Geen geboorte datum of –plaats. Althans ik kan niets over de man vinden. Maar deze reclame bewijst dat hij heel grafisch werkte. En doet een beetje denken aan zijn veel bekendere tijdgenoot Steinlen.
Deze bierreclame is vervaardigd van een soort alluminium en meet 34 x 26 cm. Links onder staat in kleine letter “zegel op keerzijde”. Op de achterkant is een soort postzegel geplakt waarop 3F. met de datum Mars 1982. Het lijkt op een accijnszegel, zoals op tabak, maar ik heb geen idee waarom zo’n zegel op reclame staat. Misschien weet iemand dat?? De datum 1982 wijst er op de firma Van Roy nog tot in lengte van jaren hun oorspronkelijke reclame uitgaf.
Deze plaat krijgt een plaatsje in mijn blog omdat ik het hondje zo aandoenlijk vind. Hij kijkt verwachtingsvol op naar zijn vrouwtje. Zoals een hond bedelt om een lekker hapje, hoopt hij op een slokje. En zijn baasje lijkt te zeggen: Jij krijgt niets, dit keer drink ik het bier lekker zelf op.

Hondenportret

2009-11-02T23:17:00.015+01:00

Interieur met naaiende vrouw; geschilderd op paneel omstreeks 1800-1810 door Wybrand Hendriks (Amsterdam 1744-1841 Haarlem) Gesigneerd rechts onder, maar als je goed kijkt staat de naam Wybrand Hendriks ook op de rand van de tafel. Het paneeltje meet 34.4 x 29.3 cm.
Hendriks schilderde veel landschappen maar ook portretten. Geen idee wie de vrouw was, maar ze ziet er op het schilderij levensecht uit. Dat kan ik niet zeggen van het hondje. Het beestje leefde in de 19e eeuw, maar zoveel zal er aan dit ras niet veranderd zijn. Aan zijn “kaspel” te zien denk ik dat het poedeltje is, maar de snuit doet meer aan een aapje denken. Hij of zij moet overigens nodig naar de trimmer. Als je kijkt op http://www.poedelclub.nl/ bij De Poedel en klikt op "modellen" zou ik zeggen dat hij een trimbeurtje Clip Continental moet krijgen.

Ik vind dit een heel lief tafereeltje. Het hondje is niet specifiek geportretteerd, maar heeft wel een functie op dit schilderijtje. Door zijn aanwezigheid, al spelende met een bolletje wol, wordt de sfeer heel huiselijk.

Het schilderij is inbezit van het Rijksmuseum

Spelen met foto's

2009-10-22T22:17:00.006+02:00

Rowlf

2009-10-20T21:04:00.032+02:00

In mijn hondenblog mag Rowlf natuurlijk niet ontbreken. Ontworpen door Jim Henson in 1962 als reclame voor hondenvoer. Pas in 1976 begon Rowlf zijn pianocarrière in de Muppet Show. Rowlf is een handpop die altijd door Jim Henson werd gespeeld. Althans Henson deed het hoofd en Rowlfs linkerhand, Frank Oz liet de rechterhand bewegen. Henson gaf Rowlf ook zijn stem. Na Hensons dood in 1990 bleef Rowlf een tijd stil. Daarna werden Rowlfs beweging en stem door anderen gedaan.

v.l.r. Frank Oz, Rowlf en Jim Henson.

Ook Rover Joe the Hound Dog speelde een rol in diverse Muppet films.

En een eerbewijs aan de bekendste filmhond: LASSIE

Rowlf is hier "in dienst" van de Walt Disney Comp.

en hier Rowlf samen met nog een favoriet van mij

De Blauwbilgorgel

2009-10-18T23:33:00.026+02:00

Onzin rijmen, daar ben ik een groot liefhebber van. Ik blijf het leuk vinden, rijmelarijen die nergens over gaan.

Cees Buddingh spant de kroon met zijn gedicht “De Blauwbilgorgel” (geschreven in 1943). Die Gorgel mag dan aan het eind van de rijm als een “kriks ineen schrompelen”, voor mij is hij onsterfelijk. Aan de serie Gorgelrijmen en het hele werk van Buddingh is zelfs een apart boekje gewijd. Geschreven door Wim Huijser en Peter de Roos (uitgeverij Aspekt 2007 ISBN 90-5911-581-3), getiteld “Raban, raban, raban, Buddingh’s Blauwbilgorgel met pensioen”.

“Alle onzin is nonsens, maar niet alle nonsens is onzin”, verklaarde Buddingh in een interview; hij zag zijn Gorgel serie als een intellectueel woordspel.

afbeelding: litho van Hans van Dokkum als ontwerp voor het boekomslag van Nieuwe Gorgelrijmen

Kees Stip, alias Trijntje Fop, is beroemd om zijn kolderieke dierenrijmen. Ik zocht natuurlijk naar versjes over honden.

Een mop zat samen met een does
Al tien jaar in de trein naar Goes.
De does sprak midden in het elfde:
“Het uitzicht blijft maar steeds hetzelfde”.
“Wat ik je brom,” zei toen de mop
“dit treintje is een treintje fop”.

En deze:

Een hond, tot speurhond opgeleid,
Ving in een minimum van tijd
De drie vermoedelijke daders
Alsook hun moeders en hun vaders.
En steeds nog speurend sprak de hond:
“Nu nog de moord, dan ben ik rond”.

Uit: Het grote Beestenfeest.Uitg. Bert Bakker, A’dam.

In de bundel "Beestenboel van Trijntje Fop" uitg.Elsevier Manteau staat de volgende:

Een jachthond in de buurt van Bonn

las altijd Goethe als hij kon.

"Zo leert men langzaam", sprak het beest,

"het vlees bedwingen door de geest.

Maar als ik meemag met de meute

ben ik dat allemaal vergoethe".

Van Godfried Bomans is dit bekende korte versje

SPLEEN
Ik zit mij voor het vensterglas
onnoemelijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan konden we samen spelen.

Ook Michel van der Plas en Daan Zonderland hebben heel wat nonsens bij elkaar gedicht
Daan Zonderland bezingt in 38 coupletten het wel en wee van de kok van Mariënbad. Deze had een vriend Sylvester, met een hond, zo blijkt in vers 15.

Sylvester had een hond die Hendrik heette
En die, als hij last had van een vlo,
Hiervan kennis gaf door zacht te zingen
Van do re mi fa sol la si do.

Sylvester en zijn hond die Hendrik heette
Gingen dikwijls samen aan de zwier,
Doch, terwijl zijn baas zwoer bij jenever
Dronk de hond uitsluitend bier.

___________

en dit kinderversje:

Er stond een hond te vissen
Aan de zee bij Callantsoog
En telkens als zijn dobber zonk
Dan ging zijn staart omhoog

En telkens als het mis was
Dan rammelde zijn maag
Dan kwam de dobber boven
En ging zijn staart omlaag.
_________________

Joh. C.P. Alberts dichtte:

Ik zag voor ‘t eerst in mijn bestaan
Een hond een urinoir in gaan
Om daar welopgevoed te plassen
Zoals dat ied’re hond zou passen
Doch maar zo zelden wordt gedaan.
________________
Zelfs Johnny Kraaykamp waagde zich aan een nonsens rijmpje:

Een grijze wolf wordt zeer geprezen
omdat hij Shakespeare heeft gelezen.
Hij zegt: “’t Is niet eenvoudig, snap je,
het zit veel dieper dan Roodkapje”.

hier laat ik het bij, onder de hyperlinks staat meer.

Mijn beste vriend

2009-10-16T20:56:00.017+02:00

Mijn beste vriend. Dat is de titel van dit schilderij, gemaakt in 1866 door de Haagse schilder A.C. Artz (1837-1890). Zijn werk is te zien in o.a. het Rijks Museum Amsterdam, het Haags Gemeentemuseum, Museum Mesdag, Frans Halsmuseum en Museum Boymans- van Beuningen. Artz schilderde veel voorstellingen ontleend aan het alledaagse leven van vissers en hun gezin. Katwijk en Scheveningen waren de plaatsen waar hij vaak werkte. Ook dit meisje zit in een duinlandschap.

Maar waar het mij natuurlijk om gaat is die hond. Als ik een schaap op schoot zou hebben, dan zou mijn hond daar niet zo rustig naast zitten. Dus is deze hond aan schapen gewend, dus is dit meisje een schapenhoedster dat zojuist een afgedwaald lam heeft terug gevonden, uiteraard met behulp van haar beste vriend De Hond. Zo stel ik me het verhaal achter dit tafereel voor.

Maar deze hond is niet typisch een herdershond. Hij lijkt ook niet op een Border Collie of ander buitenlandse hoeder. Gezien de tijd waarin het schilderij is gemaakt zal het hoogstwaarschijnlijk een Hollandse hond zijn. Hij doet een beetje aan de Drentse Patrijshond denken, maar dat is een jachthond. Wie het weet, mag het zeggen. Laat ik het er maar op houden dat het een mix is. Maar wel een heel lieve, vol aandacht en adoratie voor zijn baasje.

Dierendag

2009-09-24T22:46:00.082+02:00

4 oktober is het dierendag en veel bazen verwennen hun huisdieren nog eens extra. Eigenlijk raar, want de meeste huisdieren hebben het goed. Werelddierendag is naar mijn idee niet ingesteld om de levensomstandigheden van onze huisdieren te verbeteren, maar voor alle dieren over de gehele wereld die lijden en geen dierwaardig bestaan hebben, omdat mensen voor de sport, voor het geld en uit onachtzaamheid dieren misbruiken. En toch, als je om je heen kijkt zie je zoveel dierenleed. Gewoon dichtbij huis. Honden die de hele dag alleen thuis zitten, omdat beide bazen werken. Laatst zag ik in een voortuin twee konijnen in een veel te klein hok dat ook nog eens in de volle zon stond. Er is zelfs een dierenleed startpagina als je daar dingen aanklikt word je niet vrolijk en denk ik: we zijn niet veel opgeschoten sinds 1930.

En natuurlijk ging de commercie lekker aan de haal met dierendag. Je kijkt je ogen uit wat er allemaal voor huisdieren te koop is en ik vraag me altijd af of onze beestjes daarop zitten te wachten. Ik denk dat het hoofdzakelijk vermaak is voor de bazen. Huisdieren zijn big bussiness.

Maar daar wil ik het verder niet over hebben. Laten we het leuk houden. Ga zondag 4 oktober naar Oegstgeest om je huisdier laten zegenen. Dit kan ook in de gemeente Groenloo.

Ik ging op zoek naar allerlei zaken over Dierendag

Wikipedia meldt dat dierendag afkomstig is van de heilige Franciscus van Assisi die zich zeer bekommerde over het lot van armen, zwervers en dieren. Volgens de legende kon hij met de dieren praten. Franciscus overleed op 4 oktober 1226. Zijn sterfdag, die de R.K. Kerk nog steeds herdenkt, werd tijdens een internationaal congres in 1929 in Wenen uitgeroepen tot Werelddierendag. In Nederland was de eerste dierendag op 4 oktober 1930. Om de verhouding mens en dier onder de aandacht te brengen werden toen in kranten artikelen over dit onderwerp geplaatst.
Ook het Mee rtens Instituut doet uitgebreid verslag van het ontstaan van dierendag.

St. Franciscus met een wolf

waarvan het verhaal gaat dat Franciscus een zeer bloeddorstige wolf 'bekeerde".

St. Franciscus met een Golden Retriever

Op de website van de Beeldbank van het Nationaal Archief staan foto van de verkiezing van het gezelligste huisdier van 1953. Natuurlijk zijn dat allemaal honden! (klik hier)

Vandaag de dag is dierendag een soort feestje. Op veel scholen mogen kinderen op dierendag hun huisdier meenemen en tijdens de kinderboekenweek van het jaar 2000 stond Het Dier centraal.

Op het Scheveningse strand wordt op dierendag een Dogwalk gehouden. Lopen voor het goede doel.

Tot slot nog een leuke video.

Hoe drinkt een hond?

2009-08-20T03:33:00.013+02:00

Honden drinken nogal luidruchtig en met veel gespetter. De hond werkt, net als alle dieren, het water over de tong naar binnen. Hier zie je hoe het echt gaat.

De hond van Hendrick Goltzius

2009-08-17T23:50:00.031+02:00

Deze gravure * van de schilder, tekenaar en graveur Hendrick Goltzius (1558-1617) zou ik dolgraag willen bezitten. Ik ken de prent uitsluitend van afbeeldingen; het origineel moet duizend maal mooier zijn. Nooit heb ik hem op een veiling of bij een handelaar gezien. Gelukkig maar, want ik kan zo'n stuk antiek toch niet betalen. Dus neem ik maar genoegen met het plaatje. Ik kan natuurlijk naar het Rijksprentenkabinet van het Rijksmuseum in Amsterdam gaan, want daar is hij in collectie. Maar uit ervaring weet ik dat het een heel gedoe is voordat ze daar iets voor je uit de map halen.

Niet alleen uit artistiek oogpunt en bewondering voor het vakmanschap trekt mij zo aan in deze prent, ook het feit dat er zo prominent een hond staat afgebeeld. En wat voor hond, een oer Nederlands ras: de Drentse Patrijshond. De hond op de gravure was van Goltzius.
In de tijd van Goltzius zag je vaak honden op schilderijen en prenten maar meestal als figuranten. Hier is de hond uitgesproken geportretteerd samen met zijn vriendje Frederik de Vries, het zoontje van stilleven schilder Dirck de Vries. Goltzius maakte de gravure in het jaar 1597.
Er bestaat nog een derde versie van de prent en daarop zijn zowel de boom als het ventje weg en de koperen plaat is aan de onderkant flink afgesneden. Deze versie heb ik nooit afgebeeld gezien, laat staan in het echt. Ongetwijfeld zal die uitvoering niet van Goltzius zelf zijn geweest, maar van een latere prentuitgever die in een hondenportret meer brood zag.

Toen mijn kleinzoon eens in het bos op een boomstam klom en mijn hond er gezellig bij ging zitten, moest ik gelijk aan de prent denken. Gelukkig had ik de camera bij me.
Maar het maken van de foto was nog niet zo simpel. Om een hond en driejarig kind tegelijkertijd stil te laten zitten en ook nog naar “het vogeltje” te laten kijken, dat viel niet mee. Zie hier mijn prent, “customized” zo te zeggen.
Ik denk dat Goltzius meer tijd kwijt was met het maken van zijn prent dan ik nodig had voor de foto.

* Hollstein 218 2 (III)
Bartsch 190
Van Someren 5999

De Briard

2009-08-08T23:35:00.032+02:00

Deze week was het wel erg warm en Lonne had het vanwege haar dikke vacht niet gemakkelijk. Maar een paar keer per dag moet ze toch haar koele plek (op de tegels in de gang) verlaten voor wat lichaamsbeweging en andere nodige zaken. Uiteraard zoek ik zoveel mogelijk de schaduw op dus gingen we gister naar het bos. Een bankje onder een dikke beuk noodde tot uitrusten. Daar kwam een bejaarde meneer aan, zwaar leunend op zijn wandelstok. Ik voelde dat hij op weg was naar mijn bankje en ja hoor: "Mevrouw, ik ben erg brutaal", zei hij, "maar ik ga even naast u zitten, het is zo warm." Het was niet mijn plan om de bank met een wildvreemde te delen, maar hij zat er al. En ik wist ook dat hij zou zeggen: "Mooie hond heeft u. Wat is dat voor ras? Oh, een Landsheer!" En zoals altijd zei ik: "Zonder h". "En wat kan deze hond alzo?" vroeg hij en luisterde belangstellend naar mijn verhaal over de herkomst en aanleg van een Landseer.
"Vroeger", vertelde hij, "hadden wij een Briard, kent u dat ras? Dat is, zeg maar, de Franse herdershond. Tijdens een wandeling kwamen we langs een weiland waar heel veel schapen liepen. Voordat we het merkten zwom de Briard de sloot over en rende het weiland in. We schrokken vreselijk want hier gaat iets ergs gebeuren, dachten wij. Mevrouw, u zult het niet geloven, de Briard holde rond en rond en binnen vijf minuten stonden alle schapen keurig bij elkaar in een hoek van het weiland. De hond kwam bij ons terug en liep rustig verder. Klusje geklaard. Wij waren stom verbaasd, want dit hadden wij hem nooit geleerd. Het schapen hoeden zat in zijn genen."

http://www.briard.nl/

Wat een leuk verhaal. Dit staaft mij weer mijn mening dat bij de aanschaf van een rashond je rekening moet houden met de natuurlijke aanleg van het beest. Dat de hond dagelijks moet kunnen doen waarvoor hij is bestemd. Jagen, werken, hoeden of bewaken. En als daarvoor geen gelegenheid is, neem dan een schoothondje.

Het R.V.S. hondje

2009-08-05T15:20:00.016+02:00

Snuffelend bij De Slegte vond ik een boek over Tjeerd Bottema. (samengesteld door Lykele Jansma, uitg. Ploegsma, Zeist)

Ik vind teken- en schilderkunst uit die tijd erg leuk dus kocht ik het. Groot was mijn verbazing toen ik las dat de overbekende reclame van RVS (die hier niet roestvrijstaal betekent maar Rotterdamse Verzekering Sociëtiet) van Tjeerd Bottema is. Hij tekende het rond 1906 en vertelt zelf daarover: "Ik had een reclameplaat ontworpen voor een levensverzekeringsmaatschappij en die prent was enorm aangeslagen. Men had mij er redelijk voor beloond. Overal zag men die plaat. Toen jaren nadien een beambte van de maatschappij mij zeshonderd gulden kwam brengen als buitengewone beloning was ik zeer verrast. Wel moest ik een verklaring ondertekenen dat ik nooit een dergelijke plaat voor een andere firma zou maken. Ik tekende". ("Tjeerd Bottema, mijn leven, pag.46, 47)

Ik vind het heel bijzonder dat ik nu weet wie die reclame heeft ontworpen. Want jaren geleden vond ik op een rommelmarkt deze buiten -thermometer (met Franse tekst). Voor slechts 40 gulden was hij mijn eigendom en hangt nu in mijn tuin. Zo lees ik niet alleen de temperatuur maar kijk ik ook iedere dag naar wellicht het bekendste hondje uit de vroege reclametijd.

Van welk ras het hondje is kan ik niet goed zien. Ik denk van het soort huis-tuin-en-keukenhondje.